Top 10 van maart 2009

Top 10 van maart 2009

Met al dat geblog van vandaag zou ik bijna vergeten dat er weer een maand voorbij is. Tijd om de muzikale balans van maart op te maken dus. Er is veel goeie muziek uitgekomen in maart dus het wordt moeilijk maar ik doe mijn best.

  1. James Yuill – No Surprises, een enorme verrassing voor me en dat terwijl het een re-release is (kwam al in 2007 uit). Folktronica heet dit genre en het zou het helemaal moeten worden in 2009. Als je het album beluisterd dan bestrijkt Yuill inderdaad alles van folk tot electronica, waarbij deze plaat het meest elektronisch is. Maar of het een hit gaat worden?
  2. Just Jack – Embers, dat Just Jack met een nieuw album en dus een nieuwe single zou komen was geen verrassing maar dat de eerste single zo anders zou klinken wel. Veel dubbelstemmige delen en violen als achtergrondje. Op de videoversie ook minder beat maar de radio edit (van Bimbo Jones) maakt dat goed. Die klinkt bijna nog beter.
  3. The Rakes – 1989, britpop uit het straatje van The Libertines. Eigenlijk moet ik postpunk zeggen maar dat doe ik niet. In ieder geval een lekkere dreun en heerlijk aanstekelijk.
  4. Calvin Harris – I’m Not Alone, Calvin Harris is terug en hij is meer mainstream geworden. Het isgeen The Girls of Acceptable in the ’80s maar ik vind het nog steeds super! Ik denk gelijk aan de zomer als ik dit nummer hoor. Wat dat betreft komt dit nummer iets te vroeg uit (fysieke release is 6 april).
  5. mailman john – Soundcheck For Birds, een heerlijk Utrechts indiebandje. Ik hou van Death Cab For Cutie, ik hou van Nada Surf dus ik hou van mailman john. Het klinkt wat simplistisch maar de invloeden zijn goed te horen. Hun EP Soundcheck for birds is sinds maart gratis te downloaden en het is echt een pareltje. Heerlijke chill-out gitaarpop. Als het aan mij ligt gaan ze doorbreken, want hoe lang kan mailman john nog unsigned blijven?
  6. White Lies – Farewell To The Fairground, Editors met hardere drums en de gitaren op overdrive, zo kan ik White Lies het beste omschrijven. Ik vond To Loose My Life, het titelnummer van hun album, al erg goed maar dit nummer raakte echt een snaar bij mij. Ik kan er alleen geen vinger op leggen. Het klopt in ieder geval helemaal.
  7. Morissey – I’m Throwing My Arms Around Paris, waarom is Morrissey op het vasteland van Europa een onbekend iemand? In Engeland is de man bijna een levende legende maar hier is het niks en wordt het niks en dat terwijl zijn muziek toch de reïncarnatie is van wat hij met The Smiths maakte. Zo klinkt I’m Throwing My Arms Around Paris dan ook. Prachtige tekst en dito muziek.
  8. The Rifles – The General, The Rifles zijn dan weer duidelijk door The Smiths beïnvloed (luister maar naar die strijkers) maar klinkt veel bombastischer. Nee, het is niet The Smiths op speed want ze hebben duidelijk een eigen geluid en dat klinkt goed.
  9. Lily Allen – Fuck You, de tweede single van het album, al opgevolgd (of was het een dubbele a-kant?) door Not fair in Engeland. Waarschijnlijk omdat er geen airplay mogelijk was. Catchy nummer op catchy muziek, het is alleen al catchy vanwege de vele herhalingen van fuck you maar goed. Geheel in haar eigen stijl stelt ze ook nog wat dingen aan de kaak tussen het gescheld door, luister goed en je hoort dat het over Dubya gaat. Het is schelden met een reden en beter dan Not fair.
  10. Death Cab for Cutie – Grapevine Fires, lekkere chill-out indie zoals ze dat al sinds 1997 doen. Rustige muziek met een mooie tekst maar in Nederland komt het vast niet verder dan mijn playlist en Kink FM. Dit nummer haalt het niet bij mijn persoonlijke favoriet Soul Meets Body maar het blijft een heerlijk nummer.
0 comments